Her gün bir sonraki güne ulaşmak için yatar insan.
Ben uyumak istemiyorum.
Bir kalem, bir kaç kağıt, kahve, masa lambası yeter.
Gerek yok uyumama.
Geceyi ölüme benzettim.
Kimse senden haberdar degil,
Ne yapıyorsun, ne ediyorsun bilen yok.
Tatlandiricili ölüm bunun adı.
İstersem acmam panjuru, perdeyi kapkaranlik yasarım.
Ama telaslanir hülyam, yasarım.
İstersem sıyrılırım karanlıktan dışarı atarım kendimi.
Hepsi benim elimde.
Öyle ki bazen gözümü acmıyorum uyaninca.
Biliyorum yine dışarı cikicam.
Yine düşüneceğim insanlıktan nasibini almamislari.
Evet yaşamadığım eskiyi özlüyorum.
Boktan kardesim bu donem boktan!
